به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ شاید وقتی دانشجویان پیرو خط امام تصمیم به اشغال سفارت آمریکا در تهران گرفتند، هیچ گاه تصور نمی کردند که بازیابی اسناد رشته شده در سفارت چقدر می توانست در انتخاب اولین رئیس جمهور ایران موثر باشد.
اگرچه رمزگشایی دانشجویان از اسناد همکاری بسیاری از شخصیت های سیاسی و مذهبی همچون امیرعباس انتظام، مقدم مراغه ای، خسرو قشقایی، حسن نزیه و .... با جاسوسان سیا و انتشار آن سرنوشت بسیاری از حوادث انقلاب را طور دیگری رقم زد، اما انتشار این اسناد در انتخابات اولین دوره ریاست جمهوری درباره برخی شخصیتها خالی از جهت گیری سیاسی صورت نگرفت. در مجموع ۱۰۶ نفر در اولین دوره انتخابات ریاست جمهوری ثبت نام کرده بودند.
مطابق قانون تایید صلاحیت نهایی کاندیداهای اولین دوره ریاست جمهوری به عهده امام خمینی بود. اما امام (ره) در ۱۴ دی ۱۳۵۸ در پیامی با اشاره به کثرت کاندیداها و باتوجه به ضرورت در تسریع در امور انتخابات امر تایید صلاحیت نامزدها را به ملت واگذار کردند. اما با اعلام محمد موسوی خوئینی ها نماینده امام در «کمیسیون نظارت بر تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری مبنی بر اینکه فقط ۱۰ نفر حق استفاده از امکانات رادیو و تلویزیون را دارند، عملا بقیه کاندیداها از دور رقابت برابر حذف شدند.
اما همین ۱۰نفر نیز فرصت رقابت در انتخابات را پیدا نکردند. پس از آنکه مسعود رجوی به دلیل عدم شرکت در رفراندوم قانون اساسی از انتخابات کنار گذاشته شد، دانشجویان پیرو خط امام تنها یک روز پیش از برگزاری انتخابات، اسنادی را درباره ارتباط دریادار سیداحمد مدنی با وابسته سفارت آمریکا فاش کردند تا عملا او نیز از صحنه رقابت حذف شود.
دریادار مدنی افسر نیروی دریایی بود که بعد از پیروزی انقلاب مسئولیت هایی همچون وزارت دفاع، فرماندهی نیروی دریایی و استانداری خوزستان را در کارنامه خود داشت. وی پیش از این گفته بود «هرکس، هرچه علیه من می داند، موظف است افشا کند.» در یکی از اسناد درباره وی آمده بود که «اسد ثابت پور » شهردار آبادان و از دوستان مدنی، مدت سه ساعت با «مایکل دنیکف»، یکی از وابسته های سفارت آمریکا که بعدها گروگان گرفته شد، ملاقات کرده است.
در این ملاقات، شهردار خواستار پشتیبانی مقامات آمریکایی از کاندیداتوری مدنی شده بود. در بخش دیگری از این سند فرار تیمسار پالیزبان نیز به کمک دریادار مدنی عنوان شده بود. اسناد در حالی از درخواست مدنی برای پشتیبانی آمریکایی ها از کاندیداتوری وی پرده برمی داشت که وی در جمع کارکنان موسسه اطلاعات گفته بود: «آمریکا می خواهد ملت ما را از درون بشکند» !
عکس العمل دریادار مدنی در قبال انتشار این اسناد بسیار تند و شدیداللحن بود. وی گفت که من اطمینان دارم، دانشجویان از طریق کسانی که انتخاب من منافع شان را به خطر خواهد انداخت تحریک شده اند.
1/SD LURE
اما دانشجویان اسناد دیگری نیز درباره یکی دیگر از کاندیداهای انتخابات ریاست جمهوری به دست آورده بودند. معصومه ابتکار که به علت سال ها زندگی در آمریکا تسلط خوبی به زبان انگلیسی داشت و در کار بازیابی اسناد سفارت مشغول بوده، در کتاب خاطرات خود به ۷ سند اشاره می کند که در دی ماه ۱۳۵۸، یعنی حدود یک ماه پیش از انتخابات، در گاوصندوق اتاق رئیس پایگاه سیا در تهران، پیدا کرده اند. نخستین سند به تاریخ ۲۷ جولای ۱۹۷۹ (۵ مرداد ۱۳۵۸) بازمی گردد. ابتکار درخصوص اولین سند می نویسد:
یکی از این اسناد درباره فردی بود که سازمان سیا از او با عنوان /SDLURE۱ نام می برد. در دی ماه ۱۳۵۸، در گاوصندوق اتاق رئیس پایگاه سیا در تهران، هفت سند درباره این فرد پیدا کردیم. نخستین سند به تاریخ ۲۷ جولای ۱۹۷۹ به گزارش های ملاقات فردی به نام SDROTTER که بعدها معلوم شد {خسرو} قشقایی است، مربوط می شد.وی مقامات سیا را به تماس باشخص دیگری با عنوان /SDLURE۱ ترغیب می کرد.
در این سند شماره تلفن او و این نکته که برای اولین بار با وی در پاریس تماس گرفته شود، ذکر شده بود. با کنترل این شماره تلفن متوجه شدیم متعلق به منزل جناب بنی صدر! است که به زودی به ریاست جمهوری ایران برگزیده می شد.» در مجموع ۱۱سندسری و فوق سری از اسناد رشته شده در لانه جاسوسی مربوط به بنی صدر است. در تمامی این اسناد، از بنی صدر با رمز /SDLURE۱ یاد شده و برای او پرونده ای با شماره «۲۰۱۰۹۵۹۲۸۹» در سفارت تشکیل داده می شود. بنا به گفته دانشجویان اسناد اول تا هفتم در حدود دی ماه ۱۳۵۸، یعنی پیش از انتخابات ریاست جمهوری و ۴ سند دیگر در اوایل اردیبهشت ماه سال ۱۳۶۰ از میان اسناد رشته شده به دست آمده بود.
سند اول و دوم مربوط به دیدار بنی صدر و شخصی به نام «ورنون کاسین» با نام رمز «گای، دبیلیو، راترفورد» در پاریس و در دی ماه ۱۳۵۷ یعنی یک ماه پیش از پیروزی انقلاب در پاریس است. کاسین در این دیدار خود را با هویت «ویلیام آفاستر» و به عنوان یک تاجر اقتصادی به بنی صدر معرفی می کند. وی از ماموران باتجربه سازمان سیا به شمار می رفت که از اواسط دهه ۱۹۵۰ در خاورمیانه مستقر شده بود. او در تلاش نافرجام سرنگونی نظام سیاسی سوریه در سال ۱۹۵۶ دست داشت و قبل از اینکه مأموریت های بسیار مخفی خود را در منطقه آغاز کند، رئیس مراکز سیا در اردن بود.
طبق سند شماره ۲ راترفورد دوبار با بنی صدر در پاریس ملاقات می کند. وی برای اولین بار در دی ماه ۱۳۵۷ به /SDLURE۱ یعنی ابوالحسن بنی صدر «نزدیک شد که در آن موقع نامبرده در جمع اطرافیان خمینی فعالیت می کرد. راترفورد دو مرتبه با L-1 ملاقات نمود و طبق سند «اگرچه ملاقات ها به واسطه حضور دانشجویان، روزنامه نگاران و بیکاران از همه نوع، درهم و برهم بودند ولی به نظر می رسد که راترفورد توانسته باشد زمینه یک ارتباط محرمانه بین خودش و او بچیند. راترفورد بدون اینکه جزئیات یا اسامی واقعی را ذکر کند به -L1 گفت که او یک تاجر آمریکایی است که مرکز تجاری اش در اروپاست و تماس هایی در سطح بالا با بخش های بازرگانی و حکومتی آمریکا، هردو، دارد.
ظاهر -L1 به قدر کافی مجذوب راترفود شده بود تا با درخواست ملاقات خصوصی راترفورد، در صورت عبور وی از ایران، طی مسافرت تجاری آینده اش به خاور دور، موافقت نماید. راترفورد به او گفت که حدس می زند این مسافرت در اوایل بهار ۱۳۵۸ صورت پذیرد.» (۸) در سند شماره ۱ که ابتکار نیز در خاطراتش به آن اشاره می کند، یکی از جاسوسان ایرانی سفارت به نام «خسرو قشقایی» و با رمز «س، د، لور-س، د، داتر» به سفارت گزارش وضعیت بنی صدر و شماره تلفن منزل اورا میدهد و تاکید می کند که باید با بنی صدر در تهران ارتباط برقرار شود:
از: تهران ۵۳۳۶۵ (به کفالت گلگروف)۱۷ خرداد ۱۳۵۸
اعضاءسری
به: رئیس
اخطار جاسوسی پخش محدود س، د، لورس، د، داتر عطف به: الف - رئیس ۴۴۶۷۵۲ ب- تهران ۵۳۲۶۰
1- س، د، راتر-۴ (۴۰) تایید می کند که س، د، لور۔ ۱، (ل-۱)| و خانواده اش در تهران اقامت دارند، تلفن خانه او ۸۵۰۸۰۶ | می باشد. ر-۴ گفت که (-1) با پسر عموی من در ۱۰ خرداد | شام خورده است و از فعالیتهای قطب زاده و یزدی به تلخی کله کرده است، او حالا خودش را در رده مقابل آنها قرار میدهد. ر ۴، گفت که ل -۱ فرد جاه طلبی می باشد که هنوز فکر می کند اگر شایسته ریاست جمهوری نباشد، حداقل شایستگی وزارت را خواهد داشت. ۲-در ملاقات ۱۲ خرداد ر-۴ اتفاقا موضوع ل- ۱ را مطرح کرد.
ر-4 دوباره اصرار کرد که اگر بعد از اولین جلسه ملاقات در پاریس ما هنوز بال-1 تماس برقرار نکرده ایم، این کار را انجام دهیم.
3- پرونده 063527- 201 و 959289 – 201 تا 17 خرداد 1378 در بایگانی حفظ شود.
تاوان یک اشتباه
در هر صورت اگرچه اسناد مختلفی همان زمان توسط دانشجویان پیرو خط امام منتشر شد، اما این اسناد مکتوم باقی ماند و پیش از انتخابات ریاست جمهوری منتشر نشد و درنهایت نیز بنی صدر با پیروزی در انتخابات اولین رئیس جمهور ایران شد. این درحالی بود که امام فرموده بودند حتی اگر چیزی درباره من نیز پیدا کردید، افشا کنید.
بر فرض اینکه اسنادی که تا آن زمان به دست آمده بود، نمی توانست دلایلی محکمه پسند برای ارتباط محرمانه بنی صدر باشد و انتشار آنان عملی منافی اخلاق تلقی می شد، اما سوال اینجاست که آیا این اسناد مشکوک درباره یکی از نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری، در آن حد از اهمیت نبودند که حداقل با شخص امام مطرح شود؟ چه کسی مانع اطلاع امام از این اسناد شد؟
بهتر است پاسخ این سوال را از زبان خود دانشجویان بشنویم. در مقدمه اسناد متعلق به بنی صدر که پس از عزل اواز ریاست جمهوری توسط دانشجویان پیرو خط امام منتشر شد، آمده است:
«اینها مجموعه اسنادی بودند که تا آن زمان از آقای بنی صدر به دست آمده بود. در آن موقع استدلال ما درباره آقای بنی صدر این بود که علی رغم اینکه سازمان سیا در وی طمع کرده است، ما از اینکه راترفورد به ایران آمده باشد و توانسته باشد نظر آقای بنی صدر را جلب کند، مطمئن نیستیم. از سوی دیگر در پرسشی از تام آهرن، رئیس ایستگاه سیا در تهران آمده است با آقای بنی صدر ملاقات کرده و وی را با حقوق ماهیانه ۱۰۰۰ دلار به عنوان مشاور شرکت آمریکایی استخدام کرده است. لیکن از آنجایی که آهرن از کاندیداتوری آقای بنی صدر برای ریاست جمهوری مطلع بود، مادر یک چنین امرحساسی نمی توانستیم به گفته های وی استناد کنیم، از طرف دیگر صحت گفته های آهرن زمانی به ثبوت می رسید که اسنادی که توسط خود وی در لحظه اشغال لانه جاسوسی به صورت رشته شده درآمد بود، به همت برادران و خواهران ما درست میشد، لذا ما ناچار باید منتظر می ماندیم که همین طور که به تدریج این اسناد درست می شدند، اسناد مربوط به ملاقات آقای بنی صدر و راترفورد به دست آید.
هرچند در همان زمان نیز این فکر بود که اسناد به همین صورت، بدون کم و کاست به اطلاع امام برسد، که در آن زمان حجت الاسلام موسوی خوئینی ها به لحاظ فقدان دلایل کافی این امر را صلاح ندانستند. ناگفته نماند که دانشجویان علی رغم مخالفت های بی وقفه و اتهامات و دشنام های فراوان آقای بنی صدر به دانشجویان و کل حرکت اشغال لانه جاسوسی، هیچ گاه نخواستند از مساله اسناد، به گونه ای انحرافی در مقابل آقای بنی صدر استفاده کنند، همچنانکه پس از انتخاب آقای بنی صدر به عنوان رئیس جمهور، تعداد محدودی از برادران که از موضوع این اسناد اطلاع داشتند، از طرح کوچک ترین مساله ای در این رابطه منع شدند، مبادا که با پخش شایعه ای مبنی بر اینکه از آقای بنی صدر در رابطه بالانه جاسوسی اسنادی موجود است، به مقام - ریاست جمهوری و به تبع آن به کل جمهوری اسلامی صدمه و زیانی وارد آید.»
موسوی خوئینی ها در آن مقطع رهبر معنوی دانشجویان پیرو خط امام به شمار می آمد؛ تا جایی که دانشجویان پیش از اشغال لانه جاسوسی تنها او را در جریان امر قرار داده بودند و به گمان اینکه او امام را از تصمیم آنها آگاه خواهد کرد، سفارت را به اشغال درآوردند. طبیعتا باتوجه به شواهد موجود او باید در جریان اسناد مربوط به بنی صدر قرار گرفته باشد. سوال اینجاست که چرا موسوی خوئینی ها که در زمان انتخابات ریاست جمهوری به عنوان نماینده امام در صداوسیما به جز ۱۰ نفر، سایر کاندیداها را از استفاده از امکانات رادیو و تلویزیون محروم کرد، این اسناد را نادیده گرفت؟! چرا با وجود چنین اسناد محرزی تجدید نظری در صلاحیت بنی صدر صورت نگرفت؟ آیا این همه قرائن نمی توانست خوئینی ها را به تأمل بیشتر در مورد بنی صدر وادارد؟
او در حالی اجازه انتشار اسناد بنی صدر را نداد که یک روز پیش از انتخابات، اسناد همکاری تیمسار احمد مدنی، رقیب بنی صدر در انتخابات را با سفارت آمریکا منتشر کرد. دلیل این رفتار دوگانه خوئینی ها چه بود؟ چرا او اسناد بنی صدر را نادیده گرفت و حتی اجازه نداد که به اطلاع حضرت امام برسد؟! به هرحال با عدم انتشار این اسناد بنی صدر توانست با کسب ۱۱ میلیون رأی اولین رئیس جمهور ایران شود. اما دیر زمانی نگذشت که همگان به عمق انحراف وی پی بردند. اگرچه در آخرین روز خرداد سال ۶۰ آخرین صفحه زندگی سیاسی بنی صدر پس از ۱۶ ماه ریاست جمهوری رقم خورد و مجلس با رای به عدم کفایت سیاسی وی او را از ریاست جمهوری عزل کرد و به گفته هاشمی رفسنجانی، او برای همیشه «از قاموس جمهوری اسلامی حذف شد».
اما تاوان این اشتباه پایان نیافت. با عزل بنی صدر سازمان مجاهدین خلق به ترور مردم و مسئولان رو آورد. در ششم تیر آیت الله خامنه ای ترور شد. فردای آن روز در دفتر حزب جمهوری اسلامی بمب گذاری شد و آیت الله بهشتی به همراه ۷۲ تن از وزرا و نمایندگان مجلس به شهادت رسیدند تا بنی صدر و مجاهدین خلق انتقام سختی از نمایندگان موافق طرح عدم کفایت سیاسی رئیس جمهور بگیرند. بنی صدر نیز راهی جز فرار انتخاب نکرد و پس از چندین روز اختفا به همراه مسعود رجوی در ششم مرداد سال ۶۰ توسط سرهنگ خلبان بهزاد معزی ۔ خلبان شاه - با هواپیمای بوئینگ ۷۰۷ از کشور فرار کرد و به فرانسه پناهنده شده و به این ترتیب فردی که در ۱۲ بهمن ۵۷ با هواپیمای امام از فرانسه بازگشته بود تا اولین رئیس جمهور ایران شود، دوباره به فرانسه بازگشت.
